وقتی یه زن عاشق میشه خیلی آسیب پذیر میشه

همه وجودش میشه احساس

هرکاری میکنه که مَردش تنهایی رو تجربه نکنه

خیلی روزارو صبوری میکنه تا مَردش

سرحال باشه و بعد بتونه یه کم بهونه گیری

کنه یه کم گله کنه تا از بار غُصه هاش کم شه

توفکر گرفتن بهونست اما به چشمای شاد مَردش

که نگاه میکنه دلش نمیاد به خاطر

آروم شدن خودش دل مردش بشکنه و شادیشو خراب کنه

وقتی مَردش دستاشو میگیره و می پرسه امروز حالت چطوره

مردونه بغضشو قورت میده و میگه باتوکه باشم خوبِ خوبم…

کاش وقتی داره از دلتنگی و دوریت گریه میکنه

بهش نگی بس کن دیگه آبغوره نگیر!

آخه همونیه که وقتی عصیانی بودی

بهت فقط یه جمله میگه همیشه :تو فقط عصبانی نباش حرص نخور چشم

هرچی تو میگی هرچی تو میخوای

کاش یادت نره بادستای کوچولوش همیشه نوازشت میکنه

کاش یادت نره تا صبح چندبار ازخواب بیدار میشه و

روتو میپوشونه که مریض نشی

کاش یادت نره لباساتو قبل از شستن بو میکنه و

مدام تو دلش میگه آخ بوی مَردمو

میده دلم نمیاد بشورمش!

کاش هواشو داشته باشی …

عشقمـــــــ هیچوقت نفهمید کهـــ
در جواب زنی کهــ میگه دلمــ برات تنگـــ شده نباید بگیـــ منم همیــنطور…
باید بگیـــ کجآییـــــ؟اومدمــــــــ…=========================================

ایـــטּ منـــم ..
دختــرے تنــــها
با قلـــــــــبے شڪــستـﮧ در دسـت
کـﮧ نیـــمـﮧ اش را دســت او گـــــــم ڪـرده اســت
به او بگویــید برگــردد
با او ڪــارے ندارم …
فقط میــخواهم نیــمـﮧ ی دیـگر قلبــم را گـــداۓ ڪـُـنــَـ م !
============================================================

این رسم روزگاره…
کسی را که خیلی دوست داری، زود از دست می دهی **از آنکه خوب نگاهش کنی. **از آنکه او را در آغوش بگیری . ** از آنکه تمام حرفهایت را به او بگویی ، **از آنکه همه لبخندهایت را به او نشان بدهی مثل پروانه ای زیبا، بال میگیرد و دور می شود ، و تو خیال میکردی تا آخر دنیا می تونی هر روز طلوع آفتاب را با او تماشا کنی .
رسم روزگاره:
کسی که از دیدنش سیر نشده ای زود از دنیای تو میرود ، بدون اینکه حتی ردی و نشونی از خودش در دنیای تو به جا بزاره .چه آرزوهایی با او نداشتی ، چه آینده ی زیبایی را با او می دیدی، فرصت نشد که فقط یک بار سرت را بر روی شانه هایش بزاری و گریه کنی.
رسم روزگاره:
وقتی از هر روزی بیشتر به او نیاز داری ، وقتی هنوز خوشبختی را در کنار او حس نکردی ، وقتی هنوز ترانه های عاشقی را تا آخر با او نخوانده ای ، درکمال ناباوری می بینی که او را در کنارت نیست . چه فکر پوچی بود که دست در دست او خنده کنان تا اوج آسمان خواهی رفت و او صورتت را پر از بوسه میکند.
رسم روزگاره:
با خود گفتی اگر این بار ببینمش دست او را می گیرم ، خیلی محکم می گیرم و نمی گذارم که برود . او باید برای همیشه ** بماند . دستی را گرفتی اما این دست کیست که خیلی سرده ؟ تو دست در دست تنهایی دادی . اون دست رهات نمی کنه !
رسم روزگاره:
او که میرود ، برای همیشه هم می رود .و آنقدر تنها می شوی که حتی نام روزها را فراموش میکنی و گذشت زمان را احساس نمی کنی ، از صدای تیک تیک ساعت بیزار می شوی و با آنکه تنگ دل تو شکست اما ماهیش آزاد نشد.
راستی تو که او را خیلی دوست داری: اگه هنوز باد شمعهایت را خاموش نکرده، اگه هنوز شمع بالهایت را نسوزانده ، اگه هنوز می توانی به او هدیه ای ، شاخه گلی بدهی و پس قدر لحظه لحظه ی این روزها را بدان . او را در آغوش بگیر و تا فرصت داری به او بگو :

دوستت دارم…..

نیمه شب است اتاق تاریک…
تخت خوابم.. بالش خیسم…
وباز منم که از درد دلتنگی
مچاله میشوم زیر پتو
تمام استخوان هایم تیر میکشد
ترک کردن یاد تو
از ترک اعتیاد هم سخت تر است…